Wij mijn man en ik hadden nog nooit in een vliegtuig gezeten laat staan gevlogen.Mijn man was wel een beetje zenuwachtig maar dolblij dat we voor het eerst van ons leven een grote reis gingen maken.Ik zelf was vreselijk bang en de tranen rolden vanzelf over mijn wangen.Puur van de stress denk ik.Ik vond het verschrikkelijk.Er gingen allemaal spookbeelden door mijn hoofd.Het was zelfs zo erg dat ik mijn man vroeg even veel te praten zodat ik een beetje zou worden afgeleid.Maar eerlijk gezegt hiep het bar weinig.Ik had van te voren een kleine vlucht naaar Engeland of wat dan ook kunnen maken,maar dat durfde ik ook niet.Maar ook als die vlucht zou tegen vallen dan zou ik het helemaal nooit meer durven.Mijn man verlangde er zo naar om eens mijn familie in Nieuw Zeeland te gaan bezoeken,dat ik het gewoon voor hem wel moest doen ,anders zou hij nooit die mooie reis kunnen maken.Ik had al verschillende keren voorgesteld dat hij met een vriend of vriendin zou kunnen gaan.Maar dat wilde hij niet.En ik wilde graag dat hij toch eens zou kunnen gaan.Dus op een gegeven moment zijn we naar Thomas Cook in Ede gegaan en daar hebben ze ons zo goed geholpen en wegwijs gemaakt dat we er alle vertrouwen in hadden dat het goed zou komen met hun hulp.Ze hebben alles en dan ook alles voor ons geregeld en wij hoefden alleen maar te genieten.We zaten op perfecte plaatsen.We kregen nog een heel mooie grote reistas op wieltjes mee en de tickets zouden we na een telefoontje van hun kunnen ophalen.Omdat het de eerste keer voor ons was heeft dat meisje met alle geduld, nog eens alles nagekeken of het precies zo was als ws afgesproken,gewoon omdat ik een beetje bang was dat er iets vergeten zou zijn. Het was helemaal perfect.Als we weer eens zouden gaan dan gaan wij zeer zeker weer bij Thomas Cook in Ede boeken.Wij zijn weggebracht door vrienden en we zagen in de verte de vliegtuigen al staan en mijn bloeddruk was al hoog maar nu was het zo hoog dat ik daarvan misschien wel die nare hoofdpijn had,We kwamen op Schiphol aan en keken nogmaals onze ogen uit.Wat een enorme grote hal en er kwam geen einde aan.Het was maar goed dat de broer van mijn man ons wegwijs heeft gemaakt hoe het allemaal in zijn werk ging.Hij werkte op Schiphol bij de douane en wist dus hoe het allemaal in zijn werk ging.We zijn twee weken voor onze reis naar Schiphol geweest om een beetje een indruk te krijgen van het reilen en zeilen op zo,n vliegveld.Het was een gigantische ervaring.Het was ons allemaal even vreemd en keken onze ogen uit op Schiphol. Dus toen onze reis begon hebben we afscheid genomen van de vrienden, ik had van te voren al afscheid van alle mensen genomen die wij kenden.En ze allemaal bedankt voor alles wat zij voor ons hebben betekend.Zelfs de huisarts en de tandarts en gewoon iedereen.Zo was ik ervan overtuigd dat wij onze dood tegemoet zouden vliegen.Na koffie gedronken te hebben en een broodje namen wij voor mijn gevoel voorgoed afscheid.Dus u kunt wel nagaan wat een vreselijk gevoel ik had om toch in dat vliegtuig te stappen.mijn man lachte en aaide over mijn hoofd en gaf me een kus en zei:Lieverd het gaat allemaal goed en over twee dagen rijden we in een camper door Nieuw Zeeland.Ik zei tegen hem dat ik van hem hield en toen liepen we de slurf in naar het vliegtuig.Er stonden mooie stoelen en gaf me maar over en dacht :Kom stel je niet aan.Maar die stoelen waren niet voor ons ,dat was de eerste klas!Wij liepen door.En ik voel nog de enorme teleurstelling en voelde een enorme druk op mijn borst.En dacht meteen Nee toch.Moet Peter hier zolang zitten.Hij met zijn lange lijf.Ik had medelijden met hem,en maakte me zorgen.Ik had wel eens gelezen dat je niet te lang in elkaar moet zitten omdat het erg slecht is voor de doorbloeding van het bloed in de aderen.Maar hij lachte de zorgen weg.Mijn eerste indruk was dat het een soort of legbatterij voor mensen leek.Vreselijk.Het was erg druk en er kwamen steeds meer mensen bij.Wij zaten helemaal achterin in het vliegtuig.Dat vonden wij niet erg,dat wisten we,maar we hadden het iets ruimer verwacht.En dan die kleine raampjes waar ik al helemaal niet doorheen kan als er wat is. Het was een gedoe met de tassen,jassen,kleine koffers en we konden nauwelijks een rondje om je eigen as draaien.Ik zei tegen mijn man;Zo ga je toch niet met mensen om? Maar ja, dat hoort zo geloof ik.Het is bij elke maatschappij zo krap.En als je eerste klas niet kan betalen moet je genoegen nemen met minder. We krijgen instructie,s via het beeldschermpje recht voor je neus, wat te doen bij een eventuele noodlanding en dergelijke.Ik wil het eigenlijk helemaal niet weten.Ik kijk later wel. Het is zo ver we vertrekken,we moeten de gordels vast maken.Ik zie niet zo gauw waar die dingen hangen en probeer weer op te staan omdat de gordel achter en tussen de stoel vast zit.Ik kijk angstig om me heen en ben bang dat we de lucht ingaan als ik nog niet vast zit.Want wat gebeurd er dan!ik zie de landingsbaan onder ons wegglijden.He gelukkig ik heb de gordel en klik het vast net op het moment dat er een stuard langs komt rennen.Hij kijkt of de bagagevakken gesloten zijn.En doet er nog twee dicht die niet goed dicht zaten.Er is nu geen weg terug.Het is precies twee uur.Na nog een aantal minuten,ik weet niet hoeveel maken de motoren een hoog brommend geluid en we liggen bijna achterover in de kleine stoel.Ik kijk mijn man in zijn ogen en hij geniet geloof ik.En dat doet me wel goed.ik probeer het ook maar het lukt me niet zo erg.Mijn oren doen vreselijk zeer, ik had al een kauwgommetje in de mond gedaan omdat dat ons verteld was.Ik kauwen en kauwen maar mijn oren klapten dicht.Maar het ergste moment kwam nog.Ze klapten weer open Au!.Nou ik weet nu wat dat is zeg.Elke keer als ik slikte deed dat zo,n pijn.Kleine kinderen huilden waarschijnlijk ook omdat hun oortjes zo zeer deden.Ik hoopte dat mijn man er geel last van zou hebben,want zijn oren zijn heel gevoelig voor ontstekingen.Ik kijk hem aan met mijn handen op mijn oren om de oordoppen nog harder op mijn oren te duwen,en een gezicht als van een oorworm.Ik vroeg hem ;hoe gaat het met jou oren?Goed zegt hij geen last.Nou ja gelukkig.We zitten net op hoogte en daar begint het gedonder.Het vliegtuig begint te schudden en te stoten er gaat een rode alrm lamp aan en we moeten de gordels aan houden.Het wordt erger en ik ben vreselijk bang.Na een tijdje wordt het gelukkig wat rustiger en de koffie en thee wordt rondgebracht.We moeten het wel vast blijven houden omdat het nog aardig aan het schudden is.Het is nu tijd voor het eten.De stuwardessen lopen het eten uit te delen ,totdat het weer erg begint te donderen.Nu nog erger dan eerst ik ben zo bang dat ik mijn man zijn hand goed vast houd en hij de mijne.Ik zeg Peter zie je wel,we gaan dood we storeten neer.Daar komen de stuwardessen aan gerend met de karretjes voor hen uit duwend en zij doen wat ze doen in een paar tellen en zij gaan ook zittenn en de gordels zorgvuldig vast gemaakt.Ik kijk naar hun gezichten en zie dat zij ook bang zijn.De tranen rollen over mijn wangen en kijk een beetje scheef naar de man die naaast mij zit.Ik kijk of hij en anderen ook bang zijn.Ik zie dat de één wat meer spanning op zijn gezicht heeft dan de ander.De man naast mij zag dat ik wel zou willen huilen van angst en zei dat ik niet bang hoefde te zijn omdat dit turbelentie was.Maar wel een heel erge dit keer.Want hij vloog heel vaak met deze maatschappij en altijd naar Hong Kong.Hij legde me uit dat hij het zo erg nog nooit zelf heeft meegemaakt en hij het zich wel kon voorstellen dat ik zo bang was. maar dat er niets kan gebeuren omdat we met het vliegtuig in een soort of zak hingen.En dat het daaruit nooit naar beneden kan vallen.Ik vond het erg lief van hem maar ik geloofde er natuurlijk niets van.Maar na uren was het nog niet over ,maar hoe gek het ook klinkt, we begonnen er aan te wennen.Niet dat ik al durfde te lopen door het vliegtuig,omdat er steeds weer mensen op hun plek moesten gaan zitten die een rondje probeerden te lopen.Op een gegeven moment moets mijn man naar het toilet en hij zat er net of daar begon het gedonder weer.Ik zeg gedonder omdat ook nu het personeel moest gaan zitten en mijn man nog niet terug was.Ik kneep hem als een ouwe dief in het fietsenhok. Even later kwam hij eraan zich goed vasthoudend aan de stoelen ,hij had de tijd niet gehad om zijn werk af te maken.En nu moesten de raampjes ook nog gesloten worden voor de mensen die wilden gaan slapen.Dat is helemaal verschrikkelijk .Dan zit je echt alles te bekijken en te bedenken wat nou niet in orde zou zijn.Want door al dat heen en weer geschud zouden de gelaste naden open kunnen knappen en je hoort allerlei rare geluiden wat in jouw ogen in orde zou zijn. Het is helemaal geen goed idee om alles af te sluiten.Maar goed na een 14 uur durende reis met alleen maar turbelentie kan ik de piloot en het personeel allen maar complimentjes geven.Want ze hebben echt hun uiterste best gedaan om ons allemaal het naar de zin te maken.Zij kunnen er niets aan doen als het weer zo is.Wij kregen zoveel te eten en te drinken dat het eten bij wijze van spreken nog in je slokdarm zat.Toen er al weer wat te eten aan kwam.Het personeel,ze waren heel erg lief voor alle mensen.Zij verdienen een dikke pluim.En ik kan u zeggen dat zij het niet makkelijk hebben,het is hard werken,veel heel veel lopen.Zij zijn heel beleefd en niet iedereen is beleefd tegen hen.Wij zijn veilig in Hong Kong aangekomen en hebben daar 8 uur overstaptijd gehad.Ook daar was men erg vriendelijk .We hebben de hele vacantie van 7 weken lang niemand tegen gekomen die niet vriendelijk was.Wij hebben rondgereisd met een campertje door NZ het heeft heel lang sparen en geld gekost maar het was de moeite waard.Alleen op de terug reis was het een vreselijk lange vlucht naar huis toe.We vertrokken om half drie vanuit Auckland en om half zes ,het was stralend mooi weer,moesten de raamjes dicht en vlogen we met de lampjes aan .Maar de meeste mensen deden het uit en probeerden al te gaan slapen.Nou dat is een hele lange zit.Tot aan Hong Kong toe,zelf konden we nog niet slapen, en van daaruit gingen we weer in het donker naar Holland.Weer gingen de lampjes aan en na het eten weer uit.Het was een vreselijk terug reis. Ik heb dan ook een week of zes bij moeten komen mijn man ging braak naar zijn werk.Misschien dat daar nog wat op gevonden kan worden,maar over de Cathay Pacific niets dan lof.En dan moet u nagaan dat ik vooraf allerlei instaties heb afgebeld, om na te vragen of het een veilig en betrouwbaar vliegtuigmaatschappij is .Ik heb zelfs de chinees in het dorp gebeld om te vragen of zij deze maatschappij kenden.Want niemand kende deze maatschappij.Nou ja en toen zei de wijze chinese man mij.Als je nog nooit gevlogen hebt waar ben je dan bang voor?Je bent nooit naar beneden gevallen hoe kan je dan bang zijn?Je maak je bang voor iets dat je niet weet wat het is.Kijk en als je daaraan denkt moet men het gewoon proberen want ik kan het weten,ik was ontzettend bang,Maar ik weet ook dat die jonge wijze chinese man gelijk had.Je kunt pas bang zijn op een moment dat je het meemaakt. Wij wensen iedereen die gaat vliegen een hele fijne rustige vlucht toe en is het dat niet,geef dan het personeel in de cockpit en vooral niet de stuward(essen) de schuld,zij doen hun uiterste best om het u naar de zin te maken.Vriendelijk Groeten Maria

Reageren op dit artikel? Klik hier
Reacties worden voor plaatsing gescreened door onze redactie. Alleen relevante reacties en reacties afkomstig van een werkend emailadres worden geplaatst. Met het inzenden van een reactie gaat u akkoord met plaatsing. Plaatsing kan even duren en u ontvangt geen melding van plaatsing. Reacties worden bij (onderaan) de betreffende ervaring geplaatst.